Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Που πάει η PLEXACO και τι θα κάνουν οι εργάτες;

Που πάει η PLEXACO και τι θα κάνουν οι εργάτες;

          Στα δικαστήρια της Θήβας.
Στα δικαστήρια της Θήβας παρέστησαν μαζικά στις 25 Ιούνη οι εργάτες της PLEXACO για  να υποστηρίξουν την αγωγή τους εναντίον της εταιρίας εξαιτίας της μη καταβολής δεδουλευμένων 6 μηνών, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται πλέον σε επίσχεση εργασίας.      
          Σε συμπαράσταση των εργαζομένων παραβρέθηκαν, ο Σωτήρης Παπαδημητρίου (ΕΕΚ), μέλος της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών & μέλος του ΔΣ του ΕΚ Λιβαδειάς, ο Γιώργος Καβάλος (ΚΚΕ), πρόεδρος του κλαδικού σωματείου Σπάρτακος και μέλος του ΠΑΜΕ, ο Γιάννης Σταθάς, πρόεδρος του ΕΚ Λιβαδειάς και πρόσφατα εκλεγμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Βοιωτία.
          Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, η δικάσιμος αναβλήθηκε, καθώς ο δικηγόρος της εταιρείας επικαλέστηκε την ύπαρξη ιδιώτη επενδυτή ο οποίος θα συμμετάσχει στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας και ο οποίος εντός της εβδομάδας θα προχωρήσει σε συγκεκριμένες προτάσεις που θα επιλύσουν τα προβλήματα βιωσιμότητας της επιχείρησης.
          Η αναβολής αλλά και η φήμη περί επενδυτή, οδήγησαν τους παριστάμενους εργαζόμενους να πραγματοποιήσουν mini επιτόπια σύσκεψη με το δικηγόρο τους κο Τουλουμάκο (υποψήφιος βουλευτής Βοιωτίας του ΚΚΕ). Το εργοστασιακό σωματείο των εργαζομένων, που έχει προσωρινό ΔΣ εξαιτίας της πρόσφατης σύστασής του, θέλησε να ενημερώσει και όσους παραβρέθηκαν για συμπαράσταση.
          Η σύσκεψη, ο επενδυτής και η πτώχευση.
          Στη mini σύσκεψη και σε αντίθεση με τις πληροφορίες που διοχετεύει η διοίκηση της εταιρείας, οι εργάτες έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερο το ενδεχόμενο της πτωχευτικής διαδικασίας, φαινόμενο σύνηθες από τη πλευρά των εργοδοτών προκειμένου να προστατευθούν από τους πιστωτές τους.
          Το ενδεχόμενο της κατάθεσης αίτησης πτώχευσης, που μέχρι σήμερα δεν είχε διερευνηθεί από τους εργαζόμενους, θέτει επιπρόσθετα καθήκοντα, επιπλέον αυτών που έχουν αναλάβει οι εργαζόμενοι μέσω των νομικών τους παρεμβάσεων και το οποίο θέτει εν αμφιβόλλω τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες θα υπάρξει ιδιώτης επενδυτής (όπως ισχυρίζεται η εργοδοσία), αν δηλαδή θα προκύψει πριν ή μετά την πτωχευτική διαδικασία, με ή χωρίς τους υφιστάμενους εργαζόμενους.
          Από μόνο του αυτό το ενδεχόμενο θέτει το καθήκον στους εργαζόμενους να διασφαλίσουν ότι η παραγωγική μονάδα στα Οινόφυτα…υπάρχει, δηλαδή να διασφαλιστεί ο πάγιος εξοπλισμός, πρώτες ύλες ή έτοιμα προϊόντα. Αυτό σημαίνει ότι παράλληλα με οποιαδήποτε νομική διαδικασία επιλεχθεί, η άμεση κινητοποίηση των εργαζομένων για την περιφρούρηση του εργοστασίου είναι ένα άμεσο καθήκον, καθώς όχι σε λίγες περιπτώσεις μηχανήματα αποξηλώνονται, νέες ανώνυμες εταιρείες δημιουργούνται σε χρόνο ρεκόρ και οι εργαζόμενοι μένουν με ένα κουφάρι στα χέρια τους και με ένα μουτζούρη στη τσέπη τους.
          Οι «έξωθεν συμβουλές» και η αγωνία.
          Η πρόταση, για μια άμεση γραπτή δέσμευση, όσων εργαζομένων βρέθηκαν στα δικαστήρια της Θήβας, ότι θα αναλάβουν άμεσα αυτό το καθήκον, σκόνταψε στις ισχυρές αυταπάτες (και μέλους του προσωρινού ΔΣ), ότι πιθανότατα αυτό να θορυβήσει τον μελλοντικό (αλλά άγνωστο μέχρι σήμερα) ιδιώτη επενδυτή. Αυτή η δέσμευση θα έβαζε σε κίνηση τους εργάτες να δράσουν, προκειμένου να δοθεί κι ένα μήνυμα στην εργοδοσία ότι καμιά απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί ερήμην τους.
          Οι εργαζόμενοι έλαβαν σοβαρά υπόψη τους τις σχετικές προειδοποιήσεις (ίσως λίγο πιο έμπειρων συνδικαλιστών) και αποφάσισαν να μεταβούν στο ΕΚ Θήβας για να συνεχίσουν την συζήτησή τους, -δυστυχώς δεν υπήρχε εκείνη την ώρα διαθέσιμη αίθουσα- με αποτέλεσμα να κατευθυνθούν στο εργοστάσιο στο Σχηματάρι για να ζητήσουν και τις απαραίτητες διευκρινήσεις από την εργοδοσία.
          Σε αυτή τη mini σύσκεψη, διατυπώθηκε η εύλογη επιφύλαξη των ορισμένων μελών του ΔΣ, ότι μια κλειστή συνεδρίαση των εργαζομένων είναι προτιμότερη για να αποφευχθούν οι … έξωθεν παρεμβάσεις στον αγώνα των εργατών.
          Η σχετική αιτιολογία δεν έχει κάποια βάση: Αυτοί που τελικά αποφασίζουν είναι οι εργαζόμενοι. Κάθε πρόταση που κατατίθεται πρέπει να αξιολογηθεί και να ελεγχθεί με υπευθυνότητα από το ΔΣ και τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων.
          Κατάσταση πολέμου.
          Θα πρέπει να επισημάνουμε στους εργαζόμενους της PLEXACO ότι βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου. Οι μέθοδοι τους και οι διαδικασίες τους πρέπει να ανταποκρίνονται στις συνθήκες της μάχης. Το ΔΣ μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα σημερινά καθήκοντα. Χρειάζεται να έχει την πλειοψηφία των εργαζομένων μαζί του. Πρέπει να δημιουργηθούν ομάδες που θα ασχοληθούν με τα νομικά ζητήματα, τα οργανωτικά (περιφρούρηση εργοστασίου, οργάνωση κινητοποιήσεων), την οργάνωση της αλληλεγγύης και της στήριξης των μαχόμενων εργαζομένων, να διασφαλιστούν οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι για τη διεξαγωγή του αγώνα αλλά και για να υποστηριχτούν εργάτες που αντιμετωπίζουν τα όρια της επιβίωσης, την οργάνωση της επικοινωνίας και της προπαγάνδας του αγώνα.
Συνήθως, οι ανοικτές επιτροπές αγώνα, που συγκεντρώνουν όλους τους εργάτες αλλά και κάθε μαχόμενο στοιχείο είναι οι πιο κατάλληλες μορφές για να ξεκινήσει κανείς μια μάχη με αξιώσεις χωρίς να …καπελωθεί.  Αυτό δεν υποκαθιστά σε καμιά περίπτωση την αυτοτέλεια του σωματείου, των οργάνων του ή των διαδικασιών του. Αντίθετα, το ΔΣ και το σωματείο των εργαζομένων συγκροτούν τις αναγκαίες μορφές για τη μάχη.
Όμως ούτε αυτό είναι αρκετό όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα εμπειρία μας. Χρειάζεται και το αναγκαίο περιεχόμενο, που μπορούμε να το συζητήσουμε όταν τεθούν οι αναγκαίοι όροι για να νικήσει ο αγώνας των εργατών. Σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να κατανοηθεί ότι χρειάζεται άμεση δράση για τη προάσπιση των ζωτικών συμφερόντων των εργαζομένων.

Η θεωρία των ένδικων μέσων & της «νομιμότητας».
Σε πολλούς εργατικούς αγώνες, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις υποτάσσονται στα ένδικα μέσα που προκρίνει συνήθως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία…για να πιεστούν οι εργοδότες. Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης και χρεοκοπίας οι εργάτες μπλέκουν αποκλειστικά στα γρανάζια των δικαστηρίων και των νόμων που ευνοούν κατά κύριο ρόλο το κεφάλαιο. Με αυτό το σκεπτικό, οι εργάτες «πείθονται» να μην υπερβούν την νομιμότητα του κεφαλαίου για να μην έχουν ένα «κακό» προηγούμενο όταν έρθει η ώρα της άσκησης των ένδικων μέσων. Έτσι εγκαταλείπονται οι μέθοδοι της εργατικής πάλης και οι εργάτες οδηγούνται στον αργό θάνατο.
Η θέση μας είναι τελείως αντίστροφη: Κάθε νόμιμο και ένδικο μέσο πρέπει να υποταχτεί στις ανάγκες των εργατών και του αγώνα τους, δηλ. να μείνει το εργοστάσιο ανοικτό, υπό λειτουργία και χωρίς τους εργοδότες-μετόχους εφόσον δεν υπάρξει άλλος δρόμος σήμερα. Η «νομιμότητα» των ενεργειών καθορίζονται αποκλειστικά από τη νομιμότητα των όρων ύπαρξης των εργατών. Κάθε ένδικο μέσο μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί: Όμως μια δίκη για ένα κρίσιμο εργατικό ζήτημα, όπως σήμερα, μπορεί να γίνει με λιγοστούς εκπροσώπους των εμπλεκομένων μερών ή με μια μεγάλη διαδήλωση-κινητοποίηση την ώρα της δίκης έξω από το δικαστήριο. Το δεύτερο σημαίνει να έχεις υποτάξει τα ένδικα μέσα στην αναγκαιότητα της υπέρβασης της νομιμότητας των αστικών δικαστηρίων και να είσαι έτοιμος να παλέψεις ακόμα και σε μια αρνητική, για τα συμφέροντα των εργατών, δικαστική απόφαση.
         
          PLEXACO και κρίση.                  
          Η PLEXACO είναι εταιρία παραγωγής πλαστικών σωλήνων με έδρα τα Μελίσσια και εργοστάσιο στο Σχηματάρι. Απασχολεί περίπου 105 εργαζόμενους. Από αυτούς, 75 εργάζονται Σχηματάρι και 85 είναι εργάτες.
Η εταιρεία αν και είναι κατά το πλείστον εξαγωγική (σε 50 χώρες όπως διατείνεται), επηρεάστηκε νωρίς από τη κρίση του ’08. Οι μόνες ελληνικές εταιρείες που άντεξαν την ύφεση της ελληνικής οικονομίας ήταν αυτές που είχαν ένα στοιχειώδη εξαγωγικό προσανατολισμό. Όμως η PLEXACO δεν στάθηκε τυχερή.
Ο «εσωτερικός» δανεισμός μέσω της αθέτησης υποχρεώσεων.
Η εταιρεία άντεξε στην αρχή της κρίσης και το 2009 η ροή των παραγγελιών είχε επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα, μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2011 που παρουσιάζει ρεκόρ τζίρου. Η εργοδοσία παρόλο που ακολουθεί επιθετική πολιτική πωλήσεων, προς το τέλος του 2011 αρχίζει να εμφανίζει προβλήματα ρευστότητας εξαιτίας της γενικευμένης χρηματοπιστωτικής κρίσης. Για να εξασφαλίσει ρευστότητα, «δανείζεται» από τους εργαζόμενους, καθυστερώντας την καταβολή δεδουλευμένων. Τέτοιου είδους δανεισμός είναι ο πλέον συμφέρων, καθώς  το επιτόκιο δανεισμό είναι …. μηδενικό.
Συνήθως, οι εταιρείες που φτάνουν να μην πληρώνουν για μήνες τους εργαζόμενους τους, έχουν ήδη κάνει στάση πληρωμών σε άλλες υποχρεώσεις, κυρίως προς το δημόσιο (ΙΚΑ, παρακρατούμενοι φόροι, φόρος εισοδήματος κλπ), γεγονός που τις φέρνει πιο κοντά στη λήψη αναγκαστικών μέτρων από τη πλευρά του δημοσίου. Παράλληλα προσπαθούν να επιμηκύνουν τους χρόνους αποπληρωμής υποχρεώσεων προς προμηθευτές, κυρίως με επιταγές μακράς λήξης (αν είναι εφικτό), αναζητούν πρόσθετα κεφάλαια από τις τράπεζες, τα οποία όμως σήμερα είναι δυσεύρετα εξαιτίας της χρεοκοπίας του τραπεζικού συστήματος. Ο πραγματικός θάνατος ξεκινά όταν «κοκκινίσουν» τα τραπεζικά δάνεια ή σφραγιστούν επιταγές της εταιρείας. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς την πτωχευτική διαδικασία που είναι η μόνη πρόσφορη διαδικασία για τους εργοδότες προκειμένου να προστατευτούν από μηνύσεις, κατασχέσεις, πλειστηριασμούς προσωπικών ή εταιρικών περιουσιακών στοιχείων κλπ.
Ο βασικός προμηθευτής.
          Η εργοδοσία υποστηρίζει ότι πηγή του κακού αποτέλεσε η πολιτική των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ (ΕΛΠΕ) που είναι ο κύριος προμηθευτής της. Τα ΕΛ.ΠΕ άλλαξαν το 2011 τους όρους συναλλαγής στην εσωτερική αγορά, απαιτώντας να πληρώνονται για κάθε παραγγελία σε μετρητά προκειμένου να θωρακιστούν από τη κρίση και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο της απαγόρευσης αγοράς ιρανικού πετρελαίου, αν και ΕΛ.ΠΕ, παρά τους γενικότερους δυσμενείς παράγοντες στην παγκόσμια αγορά δεν αντιμετώπισαν προβλήματα ρευστότητας. Παρά την προμήθεια πετρελαίου από άλλους αγοραστές προκειμένου να αντικατασταθεί η αγορά πετρελαίου από το Ιράν (η Ελλάδα προμηθευόταν το 40% του πετρελαίου από το Ιράν) λόγω των διεθνών κυρώσεων του πυρηνικού του προγράμματος, τα ΕΛ.ΠΕ δεν είχαν σημαντική μεταβολή των όρων αγοράς πετρελαίου. Πιθανότατα επρόκειτο για προληπτικό μέτρο (που όμως οδήγησε σε ασφυξία εταιρείες όπως η PLEXACO) ή μέτρο στραγγαλισμού των μικρών επιχειρήσεων και συγκέντρωσης της εναπομένουσας αγοράς πλαστικών εντός κι εκτός χώρας σε λίγα χέρια.
         
Η πιστωτική ασφυξία.
Άλλοι παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην κατάρρευση μιας εξαγωγικής επιχείρησης που εδρεύει στην υπό πτώχευση Ελλάδα την περίοδο της μεγαλύτερης και παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης του καπιταλισμού μετά τον πόλεμο, είναι η αλλαγή των όρων δανειοδότησης από τη πλευρά των τραπεζών που δημιουργούν πιστωτική ασφυξία (μείωση κεφαλαίων κίνησης, περισσότερες εγγυήσεις, μη αναχρηματοδότηση δανείων κλπ).
Πολλές φορές εξαγωγικές επιχειρήσεις, όπως η PLEXACO, είναι αναγκασμένες για μεγάλες παραγγελίες να καταθέτουν εγγυητικές επιστολές καλής εκτέλεσης, οι οποίες ως γνωστό εκδίδονται και κατατίθενται σε τράπεζες. Είναι πιθανό αυτές να μην γίνονταν δεκτές από τους πελάτες του εξωτερικού, (οι τράπεζες του εξωτερικού απέρριπταν τις εγγυητικές των ελληνικών τραπεζών ως αφερρέγυες) αλλά αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερη ανάγκη κεφαλαίων κίνησης που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας γίνεται η χαριστική βολή σε πολλές επιχειρήσεις.
Η εγκατάλειψη των πελατών και άλλα πολλά που θέλουν ψάξιμο…
Σε συνθήκες αβεβαιότητας, οι πελάτες του εξωτερικού μπορεί να αποφάσισαν να αλλάξουν προμηθευτή λόγω της υψηλής αβεβαιότητας της ελληνικής οικονομίας και της αβεβαιότητας μελλοντικών παραδόσεων σε προϊόντα συνεχούς ροής.  Αυτό όμως σημαίνει ένα μεγάλο πλήγμα στις πωλήσεις που επιδεινώνει τη κερδοφορία του κεφαλαίου, οδηγεί τη παραγωγική μονάδα σε χαμηλότερη παραγωγική δυναμικότητα και σε μη κάλυψη των υποχρεώσεών της.
          Τα υπόλοιπα δεδομένα, που έχουν να κάνουν με την απληστία του κεφαλαίου και που διασφαλίζει τους μετόχους να μπορούν να ζήσουν πλουσιοπάροχα είναι γνωστά σε όσους έχουν δει μεγάλες εταιρείες να καταρρέουν (κότερα, βίλες, πολυκατοικίες, offshore εταιρείες, τραπεζικές καταθέσεις σε άλλες χώρες κλπ).
          Ο ιδιώτης επενδυτής & η πτώχευση.
          Ανεξάρτητα αν ένας ή όλοι μαζί από τα παραπάνω σημεία (ένας ενδελεχής έλεγχος από ανεξάρτητους λογιστές της εμπιστοσύνης των εργατών πιθανόν να αποκάλυπτε όλη την κατάσταση στην εταιρεία), είναι γεγονός ότι η δυσθεώρητη συσσώρευση χρεών (όσα είναι ήδη γνωστά στους εργάτες) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πτωχευτική διαδικασία είναι περισσότερο πιθανή, αν και η αναζήτηση πιθανού ιδιώτη επενδυτή ίσως να είναι μέσα στα σχέδια της εργοδοσίας.
Σχετικά με τον ιδιώτη επενδυτή, οι εργάτες θα πρέπει να προβληματιστούν, στο ποιος θα αναλάμβανε την αποπληρωμή των χρεών της εταιρείας, ποιος θα συνέβαλε να υπάρξει ένα σχέδιο βιωσιμότητας της επιχείρησης πριν αυτή απαλλαγεί από σημαντικό μέρος των χρεών της;  
           Σήμερα, στις συνθήκες χρεοκοπίας ολόκληρης της καπιταλιστικής οικονομίας, κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να αναλάβει τα χρέη της εταιρείας, όχι τουλάχιστον πριν τον οποιοδήποτε συμβιβασμό με τους πιστωτές (αυτό περιλαμβάνει και τους εργάτες), και ενώ η κατάσταση εμφανώς γίνεται πολύ πιο δύσκολη για επενδύσεις την επόμενη περίοδο, λόγω της θύελλας που σηκώνουν η Ισπανική και Κυπριακή κατάρρευση, με την Ιταλική και Γαλλική να ακολουθούν. 
          Η εργοδοσία (όπως και σε πολλούς εργατικούς αγώνες που έχουμε συμμετάσχει) παραμυθιάζει τους εργάτες προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο χωρίς να τους έχει μέσα στα πόδια της. Οι υποσχέσεις ότι ο νέος επενδυτής θα τους καταβάλλει 2 μισθούς αν δεχτούν και περικοπές 20%, είναι με αυτόν το σκοπό.
          Μπαίνοντας στο πτωχευτικό δίκαιο, οι εργάτες θα μπουν στην άκρη καθώς οι βασικοί πιστωτές καθορίζουν το παιχνίδι. Μόνο η αγωνιστική ενότητα και δράση μπορεί να τους κάνει ικανούς να αντιμετωπίσουν ακόμα και τις απειλές για δέκα ή παραπάνω απολύσεις, που εντέχνως αιωρούνται στον αέρα.
          Ώρα για δράση!
Οι εργάτες πρέπει γρήγορα να αναλάβουν δράση για να αντιμετωπίσουν τα χειρότερα και να δεσμευτούν πως θα παλέψουν όλοι μαζί, να διασφαλίσουν ότι η περιουσία της εταιρείας δεν έχει και δεν θα κάνει φτερά.
          Πρέπει άμεσα να διερευνήσουν όλες τις πτυχές του θέματος (ακόμα και τη περίπτωση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που οι εργάτες προσπαθούν να θέσουν το εργοστάσιο υπό τον έλεγχό τους μετά τη πτωχευτική διαδικασία), ζητώντας στοιχεία από την εργοδοσία, ψάχνοντας ταυτόχρονα μόνοι τους ή μέσω του δικηγόρου τους. Αλλά πρέπει να είναι σαφές ότι καμιά νομική ενέργεια μέχρι σήμερα (σε συνθήκες κρίσης) δεν διασφάλισε τα συμφέροντα των εργατών-να πάρουν τα λεφτά τους- και πολύ περισσότερο να διατηρήσουν τη δουλειά τους.  
Αν δεν παλέψουν τώρα θα είναι χαμένοι από χέρι. Χωρίς να αποκλειστεί καμία μορφή δράσης, εξετάζοντας κάθε φορά τις συνθήκες μέσα στις γενικές τους συνελεύσεις, με δημοκρατικές διαδικασίες συζήτησης, χτίζοντας ανοικτές επιτροπές αγώνα για να συσσωρεύσουν το αναγκαίο μάχιμο δυναμικό, να αποφασίζουν για την μορφή δράσης που κάθε φορά θα εξασφαλίζει τις καλύτερες προϋποθέσεις στον αγώνα τους, δίνοντας φτερά στην προσπάθεια για συντονισμό των κινητοποιήσεων από τα κάτω, ενάντια στα εμπόδια των γραφειοκρατών που συνήθως επιδιώκουν μια θανάσιμη συνεννόηση με την εργοδοσία, θάβοντας κυριολεκτικά τους εργατικούς αγώνες.

          Ενότητα των εργατικών αγώνων & πολιτική ανεξαρτησία από τη γραφειοκρατία.
          Πρέπει να κατανοηθεί πως η κρίση δεν αφορά μόνο τους εργάτες της PLEXACO. Γι αυτό είναι ανάγκη να συνταχτούν στον αγώνα με όσους εργάτες βρίσκονται ήδη στον δρόμο αλλά και με όσους μπουν σε αυτόν αύριο.
Μετά τις δεκάδες γενικές απεργιακές κινητοποιήσεις που εξάγγειλαν οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, με ευθύνη κύρια των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που σήμερα πρωτοστατούν για την υπογραφή κατάπτυστων συλλογικών συμβάσεων που δεν διασφαλίζουν καν τους όρους επιβίωσης των εργατών παρά μονάχα τους όρους ύπαρξης του κεφαλαίου, αφήνουν την εργατική τάξη ακέφαλη, άοπλη και προδομένη στο λάκκο της καπιταλιστικής κρίσης.
Αν και παλεύουμε μέσα στα συνδικάτα μας, θεωρούμε πλέον επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα που θα συνενώσει, θα οργανώσει τους εργατικούς αγώνες για να υπερασπιστούν την δουλειά τους και τη ζωή τους και να ανατρέψουν το σύστημα εκμετάλλευσης, τους πολιτικούς υπηρέτες του και τα τσιράκια του μέσα στα συνδικάτα μας.
          Τα χρέη της PLEXACO αλλά και πολλών άλλων εταιριών προς το δημόσιο, οι επιδοτήσεις των αναπτυξιακών νόμων (δηλ τα λεφτά των φορολογουμένων) που δόθηκαν απλόχερα στο κεφάλαιο για να λειτουργούν οι επιχειρήσεις και όχι για να κλείνουν, η κλοπή των μισθών των εργατών, δίνουν κάθε ηθικό δικαίωμα στους εργάτες να διεκδικήσουν τον έλεγχο και την λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων χωρίς τους καπιταλιστές.
Σήμερα δεν παρουσιάζουμε ένα λεπτομερές σχέδιο δράσης στους εργάτες της PLEXACO αλλά είμαστε πρόθυμοι να το συζητήσουμε άμεσα. Θεωρούμε κρίσιμο να αναγνωρίσουν οι εργάτες τι έχουν μπροστά τους, να σπάσουν την αναμονή, να μην παγιδευτούν μέσα στα δικαστήρια ή στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και να μπουν ορμητικά στον αγώνα για τη ζωή τους.
          Ο Αχέροντας του καπιταλισμού.
Η PLEXACO και το σύστημα της διαρκούς εκμετάλλευσης τους διαβαίνουν τον Αχέροντα, το ποταμό που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς. Και οι δυο όμως όχθες του ποταμού του κεφαλαίου σημαίνει εργαζόμενος με 500€ ή απλήρωτος, άνεργος, άστεγος και στα συσσίτια.
Σκοπός μας είναι να κρατήσουμε τους εργάτες στην όχθη των ζωντανών αλλά του δικού μας ποταμού. Στη μια πλευρά οι εργάτες με τα εργοστάσια στα χέρια τους και στην άλλη όχθη μια χούφτα ληστές χωρίς τίποτα στα χέρια τους.
Όποιος θέλει να μας κατηγορήσει για τις «έξωθεν» συμβουλές μπορεί να το κάνει. Αν πρόκειται για φόβο, άγνοια, σύγχυση ή αυταπάτες, είναι σκόπιμο με τη συζήτηση να ξεκαθαριστούν τα πάντα.
Όμως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αφεντικά επιθυμούν να περάσουν τους εργάτες από το δικό τους ποταμό κι αυτή τη φορά στην όχθη των νεκρών έχοντας δώσει στον καθένα από ένα βαρύ ναρκωτικό για να μην κουνιέται η βάρκα. Αν καταφέρουν να βάλουν και όλους του εργάτες μαζί, στην ίδια βάρκα, ακόμα καλύτερα: Ακόμα και προς το θάνατο, οι καπιταλιστές σκέφτονται τι είναι πιο οικονομικό γι αυτούς.
Σωτήρης Παπαδημητρίου (Βοιωτία)
Γιάννης Χατζηγιάννης (Μαγνησία)
Μέλη της πρωτοβουλίας του ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ


Τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, φέρνουν νέα καθήκοντα και νέες ευθύνες μπροστά στην εργατική τάξη.  Η  «υπόσχεση» του Σαμαρά πως η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που θα σχηματιστεί κάτω από αυτόν, θα τηρήσει όλες τις μνημονιακές συμβάσεις προς τους διεθνείς πιστωτές, σημαίνει με απλά λόγια, ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης που γεννά συνθήκες ανθρωπιστικής καταστροφής. 

Καμιά όμως στρατηγική της όποιας κυβέρνησης εντός του συστήματος, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί το καταστροφικό τσουνάμι που καταφθάνει από την Ευρώπη, από την καταρρέουσα Ισπανία, την Ιταλία και αλλού, βάζοντας οριστική ταφόπλακα στην Ευρωζώνη και δυναμίτη στα θεμέλια του παγκόσμιου καπιταλισμού. 

Την ίδια στιγμή, οι «εκπρόσωποι» της εργατικής τάξης, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάθε απόχρωσης -μαζί κι οι παλιές μορφές οργάνωσης των εργαζομένων- βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης, ανίκανες κι απρόθυμες να εγείρουν τον παραμικρό αγώνα και διεκδίκηση. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δε, αφαιρεί από τα χέρια των γραφειοκρατών και το τελευταίο χάρτι διαπραγμάτευσης καθιστώντας τους άχρηστους ακόμα και για τους πάτρωνες τους. 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αναδύεται όσο ποτέ η ανάγκη της ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης, της αυτό-οργάνωσης της σε νέες μορφές οργάνων μάχης. Επιτροπές δράσης και Κέντρα Αγώνα πρέπει να δημιουργηθούν για να οργανώσουν την πάλη της εργατικής τάξης για την συντριβή του καπιταλισμού.

Σ’ αυτή τη κατεύθυνση, η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών καλεί κάθε αγωνιστή εργαζόμενο κι άνεργο, κάθε εργατικό σχήμα και συλλογικότητα σε Παναττική Συνάντηση στο ΕΚΑ, την Τετάρτη 27/6 στις 18:30. Να συζητήσουμε τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας για την υπόθεση της τάξης μας.


ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ, Ε.Κ.Α., ΤΕΤΑΡΤΗ 27/6, 18: 30

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Που πάει η ΒΕΜΕΚΕΠ; Εκεί που πάει ο καπιταλισμός!

Αναβλήθηκε για αύριο 30/5 στις 2.00μμ, η προγραμματισμένη τριμερής του σωματείου των εργαζομένων με την εργοδοσία καθώς ο εργοδότης επικαλέστηκε πρόβλημα προσέλευσης την τελευταία στιγμή. Αντί αυτού εμφανίστηκε ο λογιστής της εταιρείας ο οποίος ενημέρωσε για την “αδυναμία” προσέλευσης του εργοδότη, ο οποίος κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας ζήτησε να επαναπρογραμματιστεί στις 11/6….


Μετά από πίεση της Ομοσπονδίας Μετάλλου αλλά και των δεκάδων εργαζομένων που παρέστησαν στην Επιθεώρηση Εργασίας στηρίζοντας τη διοίκηση του σωματείου τους, η τριμερής κλείστηκε για αύριο. Στην συνάντηση ήταν και εκπρόσωποι του ΕΚΒ.

Νέο θύμα της καπιταλιστικής κρίσης η εταιρεία μεταλλικών κατασκευών ΒΕΜΕΚΕΠ.Από τις 28/5-28/6 το σύνολο του προσωπικού μπαίνει σε εκ περιτροπής εργασίας (περίπου 12 ημέρες εργασίας το μήνα). Το εργοστασιακό σωματείο έχει κηρύξει για σήμερα 3ωρη στάση εργασίας για σήμερα από τις 12-3μμ, εξαιτίας της τριμερούς που γίνεται στην Επιθεώρηση Εργασίας. Το εργοστάσιο απασχολεί περίπου 180 εργαζόμενους με κύριες εγκαταστάσεις στην Β’ ΒΙΠΕ Βόλου στο Βελεστίνο.


Το παρακάτω κείμενο είναι το κείμενο που μοιράστηκε στους εργάτες της ΒΕΜΕΚΕΠ στην τριμερή:

Που πάει η ΒΕΜΕΚΕΠ; Εκεί που πάει ο καπιταλισμός!


Όλοι στην 3ωρη στάση εργασίας 29/5, στην Επιθεώρηση Εργασίας


Κάθε συνειδητός μεταλλεργάτης μπορεί να αναγνωρίσει ότι παρά τις μεγάλες και συνεχείς υποχωρήσεις των εργατών για τη σωτηρία της «πατρίδας», όλο το πρόγραμμα σωτηρίας στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη. Κάθε απόπειρα συμβιβασμού οδηγεί σε τρομακτική επιδείνωση της ζωής μας. Πλέον, κάθε μικρός ή μεγάλος συνδικαλιστικός αγώνας βάζει το κρίσιμο ερώτημα “ποιος είναι το αφεντικό σ΄αυτή τη χώρα».

Όλες οι προσπάθειες η κρίση να περιοριστεί στην Ελλάδα έχουν αποβεί άκαρπες. Όχι εξαιτίας της λάθος συνταγής όπως ισχυρίζονται πολλοί αλλά εξαιτίας του πλήρους αδιέξοδου που έχει έρθει η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου. Η σωτηρία των τραπεζών, μετατράπηκε σε χρεοκοπία κρατών και αμέσως μετά σε χρεοκοπία εκατομμυρίων εργατών, που απτό της δείγμα είναι η μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Δεν κινδυνεύει να βγει απλά η Ελλάδα από το ευρώ. Ολόκληρη η ευρωζώνη του κεφαλαίου τινάζεται στον αέρα.

Οι εργάτες δεν έχουν μείνει απαθείς. Όμως παρά τις απεργίες που κήρυξε η πρασινομπλέ συνδικαλιστική ηγεσία 2 χρόνια τώρα, τη μαζική και μαχητική κάθοδο σε πορείες, συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, οι μέθοδοι του χθες αποδείχτηκαν ο δρόμος για τη καταστροφή. Αντί της οργάνωσης μιας γενικής πολιτικής απεργίας ενάντια στους καταστροφείς της ζωής, η γραφειοκρατία διατηρούσε και διατηρεί μια γραμμή συμβιβασμού και συνεννόησης με το κεφάλαιο. Οι γραφειοκράτες μας έπρηξαν με τις 24ωρες τουφεκιές, συνειδητά άφησαν απομονωμένους μαχητικούς εργατικούς αγώνες αλλά και η περίπτωση πιο ταξικών δυνάμεων που συνιστούν μάχη σε κάθε εργοστάσιο δεν απαντούν στο ερώτημα με ποιο τρόπο θα κερδηθούν. Ο ρόλος τους ως αντίβαρα στην αστική εξουσία είναι καταστροφικός τη στιγμή που ο λαός ψάχνει ένα πραγματικό βάρος για να γείρει η ζυγαριά με το μέρος του.

Ενώ ο λαός, και κύρια οι εργάτες, αναζητούν ένα σχέδιο να ακολουθήσουν, εκείνο που προσφέρεται στο τέλος της ημέρας είναι η ανεργία και τα συσσίτια.

Από τη πλευρά τους, οι βιομήχανοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν παραγγελίες, κατηγορούν τους χθεσινούς τους φίλους, τους τραπεζίτες, γιατί δεν τους δίνουν δάνεια αλλά και τους βουλευτές τους γιατί τα έκαναν θάλασσα. Οι εργάτες όμως δεν έχουν κανένα λόγο να λυπηθούν τα αφεντικά τους γιατί ένα άλλο μέρος του κεφαλαίου (το ελληνικό & ευρωπαϊκό χρηματιστικό) τους έφαγε τη πίτα. Το χρηματιστικό κεφάλαιο παίρνοντας τη μερίδα του λέοντος από τη δουλειά των εργατών, έχοντας δημιουργήσει ατέλειωτες φούσκες χρεών, αδυνατεί ποια να στηρίξει τους συνεργάτες του, που από κοινού εκμεταλλεύονται τους εργάτες. Τώρα το κάθε τμήμα του κεφαλαίου αναζητά τη δικιά του σωτηρία. Οι τραπεζίτες να μην χρεοκοπήσουν και οι βιομήχανοι να μην βάλουν λουκέτο. Και οι δυο όμως στρέφονται ενάντια στους εργαζόμενους, ενώ οι ίδιοι έχουν να ζήσουν πλουσιοπάροχα μαζί με τα τρισέγγονά τους.

Η σωτηρία των εργατών δεν βρίσκεται ούτε στη συνεννόηση με το κεφάλαιο, ούτε στα έδρανα της βουλής, στα υπουργεία, στις επιθεωρήσεις εργασίας αλλά στη μαζική και επαναστατική απάντηση στη κρίση του καπιταλισμού. Στη γενικευμένη κινητοποίηση ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης για την ανατροπή του!

Αν τα αφεντικά δεν μπορούν να οργανώσουν την παραγωγή, τη διανομή τροφίμων, τη λειτουργία των τραπεζών, οι εργάτες πρέπει να απαντήσουν μόνο με ένα τρόπο: Μπορούμε εμείς.

  • Με την πλήρη και οριστική διαγραφή του χρέους της χώρας για το οποίο ευθύνονται αποκλειστικά οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις και το ίδιο το κεφάλαιο.
  • Με την έξοδο από τη συμμαχία των καπιταλιστών, την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ των μνημονίων αλλά σε διεθνιστική αλληλεγγύη και συμμαχία με όλους τους εργάτες για να πετάξουμε έξω από την Ευρώπη όλους τους καπιτα-ληστές.
  • Την υιοθέτηση οποιουδήποτε νέου εθνικού νομίσματος, αρκεί ο κοινωνικός πλούτος να συγκεντρωθεί στα χέρια των εργατών για να αντιμετωπιστεί τόσο υπερπληθωρισμός, όσο και η γενικευμένη χρεοκοπία που θα επιβάλλουν οι αγορές.
  • Την επιβολή κρατικού μονοπωλίου σε όλο το εξωτερικό εμπόριο γιατί όσοι έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό θα εμφανιστούν ως νέοι σωτήρες αγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές τα πάντα αλλιώς οι αγορές θα εκδικηθούν τους εργάτες την επόμενη μέρα.
  • Με την πλήρη και χωρίς αποζημίωση στα αφεντικά και κάτω από εργατικό έλεγχο των βιομηχανικών μονάδων, των τραπεζών, των αλυσίδων σουπερ μάρκετ, των μεταφορών.
  • Τη δήμευση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας και το πλήρη διαχωρισμό της από τη μισθοδοσία του κράτους.
  • Την απαγόρευση των απολύσεων και το μοίρασμα σε όλους τους εργάτες του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου δουλειάς για να καταπολεμηθεί η ανεργία.

Ποια κυβέρνηση μπορεί να περάσει τέτοια μέτρα; Καμιά κυβέρνηση μέσα στο αστικό κοινοβούλιο δεν μπορεί. Με όρκους πίστης στην ατομική ιδιοκτησία των καπιταλιστών και στο θεό του κεφαλαίου που λέγεται ευρώ; Με τη μισή αστυνομία να ψηφίζει ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και απόστρατους αξιωματικούς να την οργανώνουν και να συνωμοτούν μαζί με το κεφάλαιο;

Γρήγορα οι περισσότεροι εργάτες θα βρεθούν πνιγμένοι στα χρέη και μετά στα συσσίτια μαζί με τις οικογένειές τους. Σήμερα παρά ποτέ, το ζήτημα ποιος θα είναι αφεντικό, το κεφάλαιο ή οι εργάτες, στα εργοστάσια και στη χώρα αποκτά τεράστια σημασία.

Οι εργάτες πρέπει να πάρουν την εξουσία. Για ποια εξουσία όμως μιλάμε;

Την εργατική εξουσία, που δεν χρειάζεται το αστικό κοινοβούλιο με εκλογές της συστηματικής εξαπάτησης των μαζών κάθε πόσα χρόνια αλλά ένα νέο σύστημα αυτό-κυβέρνησης των εργατών στηριγμένη στα εργατικά συμβούλια, με εκλεγμένους και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους, που θα καθορίσουν, το πως και ποιος παράγει για ποιον, ποιος αμοίβεται και πόσο, τι διανέμεται και με ποιους όρους. Πολλοί λένε: Αυτό είναι αδύνατον! Απαντάμε: Όπως αδύνατη ήταν και η χρεοκοπία!

Αυτό το νέο κράτος, το εργατικό, που θα εξαλείψει προνόμια, κομπίνες και λαμόγια, θα ανυψώσει μισθούς και συντάξεις προσφέροντας ένα ανώτερο επίπεδο διαβίωσης, θα αποδείξει ότι είναι πολύ πιο οικονομικό και ποιο δημοκρατικό από οποιοδήποτε αστικό κράτος, γιατί θα καταργήσει την έμμισθη αστυνομία των αφεντικών και τη στρατιωτική κάστα των πραξικοπηματιών που είναι φωλιές των φασιστών χρυσαυγιτών, θα καταργήσει το καπιταλιστικό κέρδος, θα εξοντώσει φορολογικά τους πλούσιους και τα αρπακτικά και θα εξοπλίσει τους εργάτες ώστε να αναλάβουν όλα τα δημόσια καθήκοντα με αποκλειστική δαπάνη του κεφαλαίου και κανενός εργάτη, φτωχού αγρότη ή μικροέμπορου.

Πολλοί ρωτάνε: Μήπως υπάρχει άλλος δρόμος; Απαντάμε: ΟΧΙ, ο άλλος δρόμος, της υπομονής και των συμβιβασμών είναι ο δρόμος των μνημονίων, του φασισμού και της κοινωνικής καταστροφής.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν είναι η ώρα και ότι οι εργάτες δεν καταλαβαίνουν: Αυτοί που λένε «μπόρα είναι θα περάσει» ή ότι το μνημόνιο είναι το νέο κόλπο των αφεντικών, στην πραγματικότητα κρύβουν τη δειλία τους απέναντι στο ιστορικό καθήκον της πάλης για την εργατική εξουσία.

  • Πάλεψε το δρόμο της οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας για να σώσεις τη δουλειά σου.
  • Για την εξουσία των εργατικών συμβουλίων σε κοινή μάχη με τη διεθνή εργατική τάξη, τη πιο πλατιά δημοκρατία που μπορεί να γνωρίσει ο τόπος και η Ευρώπη και όχι τη ψευτοδημοκρατία των αστών πολιτικάντηδων, την ΟΝΕ και ΕΕ του χρηματιστικού κεφαλαίου ή τυχόν αριστερών κυβερνήσεων διαχείρισης που δεν θα συντρίψουν τους κεφαλαιοκράτες και το καπιταλισμό που μας έφερε ως εδώ.

Πρωτοβουλία για

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ στη Μαγνησία